Thuis bij Rinette

Waarom koos je voor Archipel Rinette?

Corinne: “Ik ben verpleegkundige en heb jaren klinisch gewerkt, vooral binnen de GGZ. Daar begeleidde ik mensen die niet meer zelfstandig thuis konden wonen. Nu kom ik juist bij mensen thuis, waar ze zoveel mogelijk hun eigen leven leiden. Dat sprak me meteen aan. Je stapt echt iemands wereld binnen en kijkt samen wat iemand nodig heeft om daar grip op te houden. Daarnaast merkte ik in de klinische zorg dat de druk steeds hoger werd. Er moest veel gebeuren in weinig tijd. Bij Rinette ervaar ik meer ruimte om echt contact te maken. Je werkt zelfstandig, maar je kunt altijd terugvallen op collega’s. Dat voelt prettig. Ik zit hier nog maar kort, maar ik merk nu al dat dit werk goed bij me past.”

*** Bij Rinette ervaar ik meer ruimte om echt contact te maken***

Hoe ziet jouw werkdag eruit?

“Geen dag is hetzelfde. Ik bezoek cliënten van verschillende leeftijden, allemaal met een eigen achtergrond en hulpvraag. Vaak begint het met luisteren. Mensen willen hun verhaal kwijt of hebben behoefte aan een vertrouwd gezicht. Van daaruit kijk je samen waar iemand tegenaan loopt. Dat kan gaan over structuur in de dag, sociale contacten, afspraken bijhouden of ondersteuning bij de mentale gezondheid. Soms ga ik mee naar gesprekken met een huisarts of psycholoog. Voor sommige cliënten is die stap namelijk best groot. Ik begeleid bijvoorbeeld iemand die door een moeilijke jeugd en traumatische ervaringen vastloopt in sociale contacten en relaties. Er is gekeken welke hulp passend is. Inmiddels loopt er een traject voor traumaverwerking en ga ik mee naar gesprekken om daarna samen te bespreken wat er is gezegd. Juist dat samen optrekken maakt dit werk bijzonder.”

Wat geeft jou de meeste voldoening?

“Dat kleine dingen soms een groot verschil maken. Mensen zitten echt op je te wachten. Hun sociale netwerk is vaak klein en dan betekent een gesprek, samen ergens naartoe gaan of iemand net dat extra duwtje geven, ontzettend veel. Soms zegt iemand eerst: ‘Ik ga daar echt niet meer heen.’ En dan lukt het uiteindelijk toch om samen die stap te zetten. Dat vind ik mooi. Het voelt misschien cliché, maar ik ga met veel energie naar huis.”